 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
ด้วยความเชื่อมั่นในคุณค่าและศักดิ์ศรีแห่งความเป็นมนุษย์ พร้อมทั้งตระหนักถึงการพื่งคนเองของผู้ ู้พิการ มูลนิธิเพื่อเด็กพิการจึงมุ่งเน้นการให้ความช่วยเหลือฟื้นฟูเด็กพิการให้สามารถช่วยเหลือตนเองได้ และสามารถดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้อย่างมีความสุข
จากการทำงานหนักและพัฒนางานอย่างไม่หยุดนิ่ง ได้ผลสรุปว่า การฟื้นฟู พัฒนาเด็กพิการโดยการ นำเด็กพิการออกจากชุมชน เพื่อเข้ารับบริการในกรุงเทพฯ หรือ สถานสงเคราะห์นั้นเป็นแนวทางที่ไม่ ่สามารถให้บริการแก่เด็กพิการได้อย่างทั่วถึง ยั่งยืน และต่อเนื่อง ปี พ.ศ. 2528 มูลนิธิเพื่อเด็กพิการ จึงจัดโครงการนำร่องการฟื้นฟูเด็กพิการโดยชุมชน ด้วยการประสานความร่วมมือกับพยาบาลชุมชน อำเภอบัวใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา ภายใต้ชื่อ โครงการฟื้นฟูเด็กพิการโดยชุมชน โดยใช้โครงสร้าง สาธารณชุมชนมูลฐาน โครงการฟื้นฟูเด็กพิการโดยชุมชน ที่อำเภอบัวใหญ่ มีวัตถุประสงค์เพื่อให้การ ฟื้นฟูสมรรถภาพและส่งเสริมพัฒนาการของเด็กพิการในชุมชนโดยเน้นการประสานงานกับหน่วยงาน ที่เกี่ยวข้องทั้งภาครัฐ และเอกชน จากการดำเนินงานพบว่าสามารถขยายการให้บริการสู่เด็กพิการ ในชุมชนได้ครอบคลุมทั้งอำเภอ เป็นบทเรียนที่ภาคภูมิใจ จากนั้นมูลนิธิเพื่อเด็กพิการจึงขยายพื้นที่เพิ่ม ี่ขึ้นพร้อม มุ่งเน้นในการพัฒนาความรู้ ความเข้าใจ ของคนในชุมชนที่มีต่อเด็กพิการรวมทั้งหาแนวทาง ในการ ป้องกันและแก้ไขปัญหาความพิการ ในระดับชุมชนพร้อมทั้งได้สำรวจพื้นที่ใหม่ในภาพอีสาน เพื่อคัดเลือกพื้นที่ที่มีคนพิการสูงทุกประเภท ทุรกันดารยากจน และที่สำคัญคื่อเจ้าหน้าที่ในชุมชนตระหนัก ถึงปัญหาและพร้อมที่จะช่วยเหลือ
ปี พ.ศ. 2531 อำเภอศรีบุญเรือง จังหวัดอุดรธานี (ในปัจจุบันเปลี่ยนเป็นจังหวัดหนองบัวลำภู)ก็ได้รับ คัดเลือกให้เป็นพื้นที่ลำดับต่อไป ในการดำเนินงาน ซึ่งเป็นจุดเริ่มของตำนานความรักระหว่างปู่สู่หลาน สร้างเป็นประวัติศาสตร์ของเล่นปู่ไพ ของเล่นเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพเด็กพิการจุดประกายพลังชุมชน เข้มแข็ง เป็น มูลนิธิศรีบุญเรืองเพื่อคนพิการ ในปัจจุบัน
ช่วง 4 ปีแรกมูลนิธิเพื่อเด็กพิการ จัดให้มีการประชุมส่วนต่างๆ ที่เกี่ยวข้องมีการจัดตั้งคณะกรรมการ อำนวยการ การฟื้นฟูและการป้องกันความพิการระดับอำเภอ โดยมีส่วนราชการต่างๆเป็นกรรมการและ มีการประชุมกันทุก 3 เดือน โดยมีการดำเนินการดังนี้
การประสานงานกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งระดับอำเภอและระดับจังหวัดโดยให้ความรู้และแนวทาง งการฟื้นฟูผู้พิการ
ดำเนินการสำรวจ
การฟื้นฟูมีการคัดแยกผู้พิการเพื่อวางแผนการช่วยเหลือ
การฟื้นฟูทางการแพทย์
การกระตุ้นพัฒนาการในเด็กเล็กที่พิการ
การส่งเสริมทางการศึกษา
การส่งเสริมด้านอาชีพ
การเสริมสร้างทัศนคติที่ดี และมีการรณรงค์ป้องกันความพิการพร้อมกับเผยแพร่สู่สังคมในรูปแบบสื่อ ต่างๆ เช่น วิทยุ โทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ บทความ ผลงานใน 4 ปีสามารถเป็นตัวอย่างพิสูจน์ที่เชื่อว่าความ พิการฟื้นฟูได้ ผู้พิการได้รับบริการที่เหมาะสม ชุมชนมีความรู้ ความเข้าใจที่ถูกต้องต่อคนพิการมากขึ้น โรงพยาบาลชุมชน สามารถดำเนินการช่วยเหลือได้ โดยมีระบบการส่งต่อที่มีประสิทธิภาพอีกทั้งยัง
สามารถกำหนดรูปแบบที่เหมาะสม มีการฟื้นฟูโดยใช้วัสดุในท้องถิ่น ซึ่งเป็นภูมิปัญญาชาวบ้านในการ ผลิตของเล่นเพื่อการฟื้นฟู รูปแบบของการเรียนร่วม
ภายหลังมูลนิธิเพื่อเด็กพิการ ได้เปลี่ยนบทบาทเป็นที่ปรึกษาในพื้นที่ต่างๆ เช่น อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี , อำเภอปะทิว จังหวัดชุมพร , อำเภอกาบเชิง จังหวัดสุรินทร์ โดยทำหน้าที่ประสานงาน ผลักดันให้เกิดความตระหนัก ร่วมมือกันดำเนินงานผู้พิการโดยชุมชน
นอกจากนี้ได้มีการขยายผลโดยการถ่ายทอดความรู้ทางเอกสาร วีดีทัศน์เพื่อเป็นแนวทางในการฟื้นฟู ูผู้พิการโดยชุมชน เช่น
หนังสือสายใยรักจากปู่สู่หลานพิการ ของเล่นจากปู่ไพร
คู่มือป้องกันความพิการ ความพิการป้องกันได้
หนังสือศรีบุญเรืองเมืองตัวอย่าง
วี ดี ทัศน์ ศรีบุญเรืองเมืองตัวอย่าง
วี ดี ทัศน์ความพิการป้องกันได้โดยใช้หนังตะลุงเป็นสื่อ
ปี 2540 ขยายโครงการไปในพื้นที่ภาคใต้ที่อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราชโดยการนำรูปแบบ และบทเรียนที่ผ่านมา ปรับ ลดและเพิ่มขั้นตอนการดำเนินงานตามศักยภาพของพื้นที่ตามวัฒนธรรมของ ชุมชน โดยเน้นองค์กรชุมชนของรัฐที่มีอยู่ เป็นกลไกในการทำงานและมีสิ่งที่เกิดขึ้นคือ
* การมีส่วนร่วมของครอบครัวในการพัฒนาผู้พิการ
* การมีส่วนของผู้พิการการแสดงความคิดเป็นแบบพหุภาคี
* การรณรงค์การป้องกันความพิการโดยใช้สื่อพื้นบ้าน
* ตัวอย่างการฟื้นฟูเด็กพิการโดยใช้วัสดุพื้นบ้าน
* มีเครือข่ายครอบครัวผู้พิการ กลุ่มผู้พิการ
* องค์การท้องถิ่นให้การสนับสนุน การฟื้นฟูผู้พิการในชุมชน
จากการทุ่มเท สร้างสรรค์งาน และต่อเนื่องสั่งสมประสบการณ์ องค์ความรู้สู่สังคม มากว่า 20 ปี วันนี้ ประสบการณ์งานฟื้นฟูเด็กพิการโดยชุมชน มีการเรียนรู้ คิดค้น ค้นหารากหญ้าของปัญหา มีการปรับขยาย ให้เหมาะสมกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว โดยตั้งอยู่บนฐานของความเชื่อที่ว่า
ชุมชนเข้มแข็งมั่นคงสู่การพัฒนาฟื้นฟูผู้พิการ อย่างต่อเนื่อ ง ยั่งยืน
 |
|
